poniedziałek, 4 kwietnia 2011

Wiersz na nowy tydzień XI

Co może poeta? Co może zwykły wrażliwy człowiek? Człowiek w wielkim mieście? Człowiek otoczony tym, co najboleśniejsze i najwulgarniejsze? Co może zaoferować światu?

O tym w piorunującym wierszu Mariusz Grzebalski.


UKŁAD

Chmury nad zieloną kością osiedla.
Bulterier ciągnie małolatę w trampkach
i kusej różowej kiecce w kierunku łysych
pijących piwo na murku.
Głupie gnojki i cud-blondi,
po czubki rzęs naładowana amfą -
kurwuje gorzej niż szewc, ale bez wdzięku.

Chlać, brać, dawać ciała tymczasowemu fagasowi
na tylnym siedzeniu beemki - nowa definicja szczęścia.




Ale co ty dla nas masz, kukło?
Ściubienie przy monitorku do piątej nad ranem,
celebrowanie s z t u k i, mleko dla kota?

4 komentarze:

Dzięki, Twoje słowa trzymają ten blog przy życiu.